Mevrouw Huberts, “De burgemeester van Den Horn”

Geplaatst op: 4 okt 2016

Op een zonnige ochtend eind augustus bezoeken we de 82-jarige mevrouw Klaaske Huberts in Den Horn. Als meisje van 5 jaar kwam ze in het dorp wonen. En inmiddels woont ze er al 52 jaar in dezelfde woning van Wold & Waard. Jaren van lief en leed in een klein dorp in het Westerkwartier. Hoe was het leven toen ze er pas woonde? Wat is er veranderd in al die jaren en hoe ziet ze de toekomst? Mevrouw Huberts vertelt honderduit

Vanaf het moment dat we binnenlopen, klikt het meteen. De koffie staat klaar. We worden verwend met koek en chocolaatjes en met mooie en soms ontroerende verhalen. We geloven bijna niet dat ze al 82 jaar oud is. Zo vol leven, zo opgewekt en enthousiast. En dat, terwijl haar leven helemaal niet zo gemakkelijk is verlopen.

Met 9 bewoners aan de Hogeweg

Mevrouw Huberts is moeder van 4 zoons en 3 dochters. De 2 oudsten kreeg ze met haar eerste man. Hij stierf heel jong. Hij had samen met zijn vader een transportbedrijf in Den Horn en fietste regelmatig langs klanten om geld te innen. Tijdens één van die fietstochten stormde het verschrikkelijk. Hij kreeg onderweg een ongeluk en verdronk in de gracht rondom de begraafplaats bij de Vijverweg in Aduard. Een verschrikkelijke tijd. Pas na 3 dagen werd hij gevonden. Mevrouw Huberts bleef achter met 2 heel jonge kinderen. Een aantal jaren later hertrouwt ze met de broer van haar eerste man. Samen krijgen ze nog 5 kinderen. Sinds 15 jaar is ze weduwe en woont ze alleen in haar huurwoning in Den Horn. Gelukkig woont haar oudste dochters met haar gezin tegenover haar.
Vol trots vertelt ze over hen. Dat ze altijd even bij haar binnenlopen, haar voortuintje verzorgen en iedere avond een maaltijd komen brengen. “Daar komt tafeltje-dekje ook weer aan,” zegt ze dan altijd. Eén van haar zoons woont in Roden. Hij komt als sinds jaar en dag iedere twee weken langs om de achtertuin netjes te houden.

Haar leven lang actief

Mevrouw Huberts zit veel in haar gezellige voortuin. Er staat daar een bankje met voldoende ruimte voor andere mensen om even aan te schuiven. Want ze is gastvrij. Doordat ze heel open en vrolijk is en altijd tijd heeft voor een praatje, komen er altijd veel mensen uit de buurt even langs. En dat is altijd zo geweest. Ze is haar hele leven in Den Horn actief geweest in het dorp. “Mensen noemen me wel eens de burgemeester van Den Horn”, vertelt ze met een schaterlach.
Ze vertelt over vroeger, toen er nog 25 verenigingen in het dorp waren. Nu zijn dat er nog maar 2. Vroeger woonden er ongeveer 425 mensen in het dorp en konden de mensen kiezen uit bijvoorbeeld 4 verschillende biljartverenigingen. Mevrouw Huberts speelde een rol in veel van die clubs. 21 Jaar lang was ze betrokken bij de Oranjevereniging, 12 jaar zat ze in het bestuur van de gymvereniging, ze was bestuurder in het dorpshuis, lid van de ouderraad van de school en ook nog eens 25 jaar lid van de Sinterklaascommissie. En dat deed ze allemaal naast haar werk in de Thuiszorg. Iedere keer schiet haar weer iets te binnen. Het zou dus zomaar kunnen dat we hier en daar nog een vereniging gemist hebben.

Wat heeft ze met RTV Noord?

Wat haar ook ineens te binnen schiet is de speciale band die ze heeft met Marcel Nieuwenweg, de presentator van het nieuws op RTV Noord. Jaren geleden kwamen ze elkaar regelmatig tegen in het stadsparkpaviljoen in Groningen, waar Marcel vaak het programma Rondje Noord presenteerde. Mevrouw Huberts werkte daar toen aan de kassa.
Nadat ze een periode met ziektes en operaties te maken had gehad, vond één van haar dochters het tijd om haar te verrassen. Ze schakelde RTV Noord in en zorgde ervoor dat Cunera van Selm met cameraman langs kwam om een interview te houden. Ze vertelt vol trots dat ze stiekem ook hadden geregeld dat Marcel ook nog even op bezoek kwam met een enorme bos bloemen. Prachtig vond ze dat.

Ondanks tegenspoed altijd opgewekt

Tijdens ons bezoek vertelt ze heel veel. Over hoe ze vroeger met 2 volwassenen en 7 kinderen in de kleine woning konden wonen. Over hoe ze jammer genoeg met een paar van haar kinderen geen contact meer heeft. Over de ziekte en het overlijden van haar 2e echtgenoot. Over haar strijd tegen borstkanker en de kanker aan haar kaak. Over het feit dat ze veel kilo’s verloor en inmiddels weer is bijgekomen; “Ik heb nou ‘n moag als ‘n burgemeester”, zegt ze daarover.
Het wordt duidelijk dat ze veel heeft meegemaakt. Maar de narigheid heeft haar er niet onder gekregen. En ze is nog niet van plan is om stil te gaan zitten. Contact met mensen vindt ze belangrijk en ze kan nog steeds rekenen op veel bezoekjes van mensen. En ze is ook maatschappelijk nog actief. Zo kan iedereen plastic doppen bij haar brengen. Voor iedere kilo gaat er een donatie naar het KNGF Geleidehonden. Via mevrouw Huberts gaan ze naar een distributiepunt in Aduard.

Een mooie manier om nog steeds betrokken te zijn in het dorp. Mevrouw Huberts vertelt trots dat één van haar buurvrouwen, een 83-jarige vrouw, iedere week één dopje komt brengen…

Bekijk ook andere verhalen