Elbertho van Rijszen, “de klusjesman van de buurt”

Geplaatst op: 12 dec 2018

“Mijn man staat niet zo graag op de voorgrond”, zei Henderika van Rijszen toen ik belde om te vragen of ik hen mocht interviewen. Een paar dagen eerder vertelde een collega bij Wold & Waard mij dat een huurder in Marum de buren uit zijn straat helpt om de tuinen te onderhouden. Dat was een telefoontje waard, want hier word ik blij van: mensen die elkaar helpen! Zou ik meneer Van Rijszen kunnen strikken voor een interview in het Woonkwartier?

Een plicht om te doen

Een rijtje nette tuinen, maar allemaal verschillend. Er is duidelijk aandacht aan besteed. Ik parkeer mijn auto en bel aan bij familie Van Rijszen. Hartelijk word ik ontvangen door Henderika en Elbertho van Rijszen en door hun 2 hondjes. Al snel praten we over de eenzaamheid van ouderen, achterstallig onderhoud van tuinen en burencontact. Van Rijszen komt het overal tegen; hij is bij de gemeente Marum werkzaam als plantsoenenmedewerker en komt daarom op veel plekken. Hij vindt het jammer dat veel tuinen worden verwaarloosd. “Waarom jonge mensen er geen tijd aan besteden weet ik niet. Een goed contact met je buren is heel belangrijk. Ik vind het mijn plicht om mijn buren te helpen. Het zijn oudere mensen en kunnen niet alles zelf meer. Het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig alleen met zichzelf bezig is. Denk toch niet alleen aan jezelf, maar denk ook eens aan een ander. Vroeger woonden we op een woonwagenkamp, daar was het ook heel normaal dat je elkaar hielp.”

De buurtjes bij elkaar

Als de fotograaf ook arriveert gaan we naar buiten. Het is gelukkig mooi fotoweer. Gezellig staan we buiten te kletsen met de buurtjes, die er inmiddels ook naar buiten zijn gekomen. Ondertussen schoffelt Van Rijszen er lekker op los en zegt: “Buurman Jan, binnenkort ga ik nog uw rozenbottelstruik snoeien hoor”. Buurvrouw Jeltje (82) staat er ook bij. Vol trots laat ze haar tuintje zien met mooie bloemen in de potten.

gewond op de grond

Jan en zijn vrouw komen uit de Achterhoek en wonen nu zo’n 2 jaar in een huurhuis. “Dit geeft mij nu zoveel rust, vertelt Jan. “Weet u nog, buurman Jan, dat u op de grond lag toen u de hond ging uitlaten? Dat was wel schrikken hoor! U had ook bloed op uw gezicht. Wat een toeval dat wij net langskwamen en u zagen liggen”, zegt Van Rijszen. Hij vertelt dat ze daarom nu ook altijd een beetje extra opletten als zijn vrouw weg is en hij alleen is. “Ja dat was wat, zegt buurman Jan. “Maar…onthoud één ding: pluk de dag!” En terwijl hij Van Rijszen aankijkt, vertelt hij dat deze woonplek met deze buren niet voor niets op zijn pad is gekomen; “Dit heeft zo moeten zijn”. Dankbaar legt Van Rijszen zijn hand op zijn hart, het ontroert hem zichtbaar.

Dankbare buren

Terwijl iedereen zo aan het praten is, worden er meer verhalen opgerakeld. Zo grapt mevrouw Van Rijszen dat haar man niet alleen helpt in tuinen, maar van de week nog snel iemand hielp om een pleister te plakken. De buurvrouw had zich gesneden. “En als hij iemand in de straat ziet met de kofferbak vol boodschappen, helpt hij graag sjouwen hoor.“Ja”, beaamt haar man, “ik vind dat heel normaal. Een blij gezicht maakt mij ook weer blij. Ik zag ook laatst iemand met een kapotte uitlaat van de auto. Dan vraag ik gewoon of ik dat even zal repareren. Kleine moeite toch?”

Soep voor buurvrouw Jeltje

“Zo nu en dan maken we een grote pan soep. We maken dan zoveel, dat delen we graag met anderen”, vertellen meneer en mevrouw Van Rijszen. Buurvrouw Jeltje reageert: “Ja dat klopt! En dat was heel erg lekker. Maar ik neem dat niet zomaar aan hoor, ik wil dan ook iets teruggeven. Dit keer gaf ik peertjes terug.” Jeltje woont hier nu 6 jaar heel gelukkig. Maar ze kent ook verdrietige tijden. Zo heeft ze nog niet zo lang geleden haar man verloren en ook een goede vriend en buurman. “Elbertho biedt vaak een luisterend oor en helpende hand. Dat vind ik heel fijn”, vertelt Jeltje.

Met de paplepel ingegoten

Voor dochter Petra is het ook de normaalste zaak van de wereld om andere mensen te helpen. “Het is haar echt met de paplepel ingegoten”, vertelt mevrouw Van Rijszen. Als Petra even later er zelf ook bij komt staan, vertelt ze dat ze ook zo was geschrokken toen ze buurman Jan gewond op de grond hadden gevonden. “Ik heb meteen mijn mobiele nummer gegeven, dan kan hij mij altijd bereiken in geval van nood. Ik behandel mensen graag, zoals ik zelf ook behandeld wil worden. En zo ben ik ook opgevoed.”

Het was fijn om bij deze mensen op bezoek te komen. Buren die elkaar helpen, het kan een kleine moeite zijn maar zoveel betekenen.

Bekijk ook andere verhalen